Gå til sidemenyen

Randaberg kommune

Sammen skaper vi den grønne landsbyen
- Å ja, det var tider i hola på Viste, skriv Marthon Håland i diktet "Steinaldermannen".

- Å ja, det var tider i hola på Viste, skriv Marthon Håland i diktet "Steinaldermannen".

Diktet "Steinaldermannen"

Dette diktet skreiv Karthon Håland i samband med avdukinga av Randabergmannen.

Nå står han i sentrum og skuer mot
Viste -
Ein skjeggete, skinnkledd
randabergmann.
Han er nok i bygdå den fyrste og siste
som vende tilbake frå steinalderland.

Med klubbå i neven og musklar som
svulme,
han står der og speider og ser itte vilt.
Det er som du kjenne instinktene
ulme
et sted i deg sjøl der det ellers er stilt.

Han er ein slags stamfar for osse som
leve
i bygdå i dag uten klubbe og skinn,
og uten hans musklar og kraftige neve,
men kanskje med litt av hans tanke og
sinn.

Her streifet han rundt den gong
storskogen suste.
Og villsvinet gryntet i buskar og bar.
Her smaug han seg innpå mens
jaktblodet bruste -
Ein drabelig fangstmann og husbond
og far.

I hola satt kona og tråklet på stakken,
mens ungane passet et flammende bål.
Så endelig kom han med villsvin på
nakken.
Og då ble det jubel og kjøttsvoltne skrål.

Nå kunne dei ete så mye dei ville.
Og ligge på skinnfell og rape i kor.
Og ungane sovnet så mette og snille.
Og snart sovnet steinalderfar hos hu
mor.

Å ja, det var tider i hola på Viste,
då randabergbygdå var villmark og
skog.
Då var det nok ikkje ein fangstmann
som gisste
at her sko med tidå gå traktor og plog.

At her sko stå åkrar og bølga i brisen.
Og store butikkar og gardar og hus.
Og vilsvin ble avløst av kua og grisen.
Og ungar sjå fjernsyn med popcorn og
brus.

Nei, kem konne tro at ein
randaberggubbe
frå steinaldertidå eingang sko få stå
som bronseskulptur med si
veidemannsklubbe! -
Men det var det slugt at han Oddvin
fant på.

Karthon Håland